Een tijdloos verhaal over drank, moralisten en sociaal verval

Precies 100 jaar na de invoering van de drooglegging in de Verenigde Staten verscheen het boek In Pursuit of the Pure Muse, geschreven door Peter Missler, geboren in Amersfoort en onlangs overleden in Santiago de Compostela (Spanje). Het is een fantastisch verhaal dat begint wanneer de twee drinkers Ezekiel Humphrey, schrijver van detectiveromans, en zijn metgezel Alfred Mittington op zoek gaan naar alcohol.

Hun reis voert hen door de duisterste krochten van de illegale drankhandel: de wereld van betweterige apothekers, stokers uit de Appalachen, dreigende gangsters, vechtlustige agenten, wellustige monniken, gewelddadige taxichauffeurs en onbeschrijfelijke speakeasy’s. Deze avonturen veranderen niet alleen de loop van Zekes nieuwe pulproman ingrijpend, maar aan het einde van hun traumatische pelgrimstocht staan de twee vrienden voor een afschuwelijke keuze…

In Pursuit of the Pure Muse is prettig leesbaar, maar heeft ook een actuele boodschap. De Engelstalige roman waarschuwt iedereen die de wereld wil verbeteren door anderen zijn wil op te leggen. “Uiteindelijk willen militante moralisten niet het leven van anderen verbeteren, maar dat van henzelf,” aldus Missler. In een tijd van polarisatie en hevige conflicten kan dit worden opgevat als een waarschuwing tegen radicalisme en fundamentalisme.

Peter Missler werd in 1959 geboren in Amersfoort. Hij studeerde korte tijd filosofie en verhuisde vervolgens naar Parijs, waar hij werkte als boekverkoper, huishoudelijke hulp, elektricien, kamerdienaar en straatmuzikant in de metro. Daarna keerde hij terug naar Nederland om aan de Universiteit Leiden een graad in de egyptologie te behalen. In 1993 verhuisde hij – vanwege de liefde – naar Granada en later naar Santiago de Compostela. Als lid van de Society leverde hij regelmatig bijdragen aan het George Borrow Bulletin en schreef hij verschillende romans. In 2010 publiceerde hij een studie over de legende van verborgen schatten in het negentiende-eeuwse Spanje, The Treasure Hunter of Santiago. Hij overleed in januari 2020 in het Spaanse Brión.

Peter Boorsma en andere vrienden namen het initiatief om de roman uit te geven ter nagedachtenis. Het Engelstalige boek In Pursuit of the Pure Muse kost € 19,50 en kan worden besteld via info@aranda.nl (ISBN 978-90-77747-73-5). Verzending binnen Nederland is gratis.

Boorsma over Amersfoort

Waarom horen we nooit iets van Amersfoort? Ik ben in Amersfoort geboren en opgegroeid en ik vind het nog steeds een fantastische stad waar ik graag kom. Amersfoort heeft een prachtig middeleeuws centrum met een van de meest sierlijke kerktorens van Nederland, een unieke waterpoort en veel kleine pleintjes die in elkaar overlopen. Niets zo mooi als op een vroege zondagochtend door de straatjes en steegjes te slenteren. Ook de omgeving is prachtig.

Bevolking verdubbeld

Toen ik op mijn 18e Amersfoort verliet, telde de gemeente 75.000 inwoners. In die veertig jaar daarna is het inwonerstal verdubbeld tot 155.000 inwoners. Daarmee is het que inwonertal de 15e gemeente in Nederland, net onder Arnhem, direct boven Zaanstad.

Maar hoe komt het dat ik vanuit mijn huidige woonplaats Houten nooit iets hoor van Amersfoort, ondanks het feit dat ik erg ben gespitst op nieuws uit mijn geboortestad. Roep ‘Deventer’ en iedereen weet je te vertellen dat daar ieder jaar een grote boekenmarkt is en een Dickens-festival. Roep ‘Breda’  en mensen roepen ‘Taptoe’ en ‘Jazz festival’. Roep ‘Amersfoort’ en het blijft stil.

Geen musea met landelijke bekendheid

Als het gaat over musea over tentoonstellingen is het beeld niet anders: kleinere steden als Zwolle, Den Bosch, Leiden, Maastricht, Dordrecht en Leeuwarden hebben een of meer musea met landelijke bekendheid. Amersfoort moet het doen met ‘Flehite’ – toch vooral een streekmuseum – het geboortehuis van Mondriaan – zonder ‘Mondriaan’ – en het nieuwe Eemhuis, dat zich nog moet bewijzen. Amersfoort heeft geen smoel, niet iets om de stad bij vast te pakken.

Natuurlijk speelt het een rol dat er in Amersfoort nauwelijks hoger onderwijs is, een bekende gangmaker als het gaat om levendigheid en cultuur. Maar dat geldt toch ook voor steden als Dordrecht en Leeuwarden?

Eind jaren zeventig was Amersfoort vooral een dorp. Voor jongeren was er eigenlijk weinig te doen. Samen met een leerlingen van andere middelbare scholen heb ik geprobeerd daar wat aan te doen door het oprichten van Stichting Gaatjeskaas, met relatief succes. Want ook al is het horeca-aanbod sterk uitgebreid en enorm verbeterd – eind jaren tien heeft de stad nog steeds een dorpse uitstraling.

Fascinatie voor mijn geboortestad

Waar ligt dat aan? Is het slagschaduw van Utrecht? Gebrek aan ambitie? Ik wil het gaan verkennen en daar verslag van doen in een boek. Een verhaal over mijn fascinatie voor mijn geboortestad.